O dwóch ogrodach,
jednej wieży i czasie, który zaraz rozkwitnie
Słońce przyszło
bez zapowiedzi. Po miesiącach szarości i deszczu zacinającego w szyby —
przyszło i zostało. Nie na długo, bo tu, na północy, słońce jest gościem
nieoczekiwanym i niezbyt pewnym siebie. Ale tego ranka leżało na mokrej trawie
z taką śmiałością, jakby nigdy stąd nie odchodziło. I człowiek, który przez
całą zimę siedział przy lampie i marzył o skrawku błękitu, nie mógł już dłużej
zostawać w domu.
Wsiadłam w
samochód i pojechałam na zachód, w głąb Aberdeenshire. W miejsca, do których
wraca się nie dla sensacji, lecz dla pewnego rodzaju spokoju — tego, który dają
ogrody stare i przemyślane, herbata podana bez pośpiechu, i czas płynący
inaczej niż w mieście.
W Szkocji wiosna nie wybucha — ona nieśmiało puka do
drzwi. Najpierw jeden krokus przy ścieżce. Potem drugi. A potem, pewnego ranka,
cały ogród.
Where the Snowdrops Still Remember Winter
On two gardens, one tower, and a time about to burst into bloom
The sun arrived without warning. After months of grey skies and lashing rain, it came, and it stayed. Not for long, for up here in
the north, the sun is an unexpected guest, never quite sure of itself. But that
morning it lay across the wet grass with such boldness as though it had never
left at all. And the person who had spent the whole winter sitting by a lamp,
dreaming of a strip of blue sky, could no longer remain indoors.
I got into the car and drove west, deep into
Aberdeenshire. Towards places one returns to not for sensation, but for a
particular kind of peace — the kind that old, considered gardens give you, tea
served without hurry, and time that flows differently than in the city.
In
Scotland, spring does not explode — it knocks shyly at the door. First one
crocus along the path. Then another. And then, one morning, the whole garden.
