Są
zdjęcia, które żyją dłużej niż chwila ich wykonania. Trwają w pamięci aparatu,
w folderach nazwanych przypadkowo, w zakamarkach dysku, gdzie czas nie płynie
linearnie. Leżą tam — zawieszone — jakby czekały na swoją kolej, na gest
nazwania, na zdanie, które nada im sens.
Myślę
o nich często. O fotografiach, które powstały w ruchu, w przerwie między
obowiązkami, w krótkim oddechu od codzienności. O wydarzeniach, które miały
swoje „teraz”, ale nigdy nie dostały swojego „opowiedz”.
Some photographs live longer than the moment
they were taken.
They linger in the camera’s memory, in folders given accidental names, in the
hidden corners of a hard drive where time no longer moves forward. They remain
there — suspended — as if waiting for their turn, for the gesture of naming,
for a sentence that will give them meaning.
I think about them often. About images created in motion, in the narrow spaces between obligations, in brief breaths taken from everyday life. About events that had their now but never received their to be told.
