Nieopublikowane / Unpublished

 

Są zdjęcia, które żyją dłużej niż chwila ich wykonania. Trwają w pamięci aparatu, w folderach nazwanych przypadkowo, w zakamarkach dysku, gdzie czas nie płynie linearnie. Leżą tam — zawieszone — jakby czekały na swoją kolej, na gest nazwania, na zdanie, które nada im sens.

Myślę o nich często. O fotografiach, które powstały w ruchu, w przerwie między obowiązkami, w krótkim oddechu od codzienności. O wydarzeniach, które miały swoje „teraz”, ale nigdy nie dostały swojego „opowiedz”.

Some photographs live longer than the moment they were taken.
They linger in the camera’s memory, in folders given accidental names, in the hidden corners of a hard drive where time no longer moves forward. They remain there — suspended — as if waiting for their turn, for the gesture of naming, for a sentence that will give them meaning.

I think about them often. About images created in motion, in the narrow spaces between obligations, in brief breaths taken from everyday life. About events that had their now but never received their to be told.

Zapracowanie ma swoją cichą władzę. Nie przychodzi gwałtownie, raczej osiada — jak mgła nad szkockimi polami — i sprawia, że zaczynamy poruszać się w niej na pamięć. Dni wypełniają się zadaniami, a my sami stajemy się ich sumą. Czas przestaje być przestrzenią do przeżywania, a zaczyna być narzędziem do zarządzania.

I wtedy właśnie odkładamy rzeczy ważne, bo nie są pilne.

Na tym blogu już nie raz wspominałam, że mam w zanadrzu zdjęcia i historie, które czekają. Czekają z tą osobliwą cierpliwością przedmiotów nieożywionych — bez pretensji, bez nacisku. A jednak mam poczucie, że każde z nich niesie w sobie zapis chwili, która domaga się uwagi. Bo fotografia to nie tylko obraz. To ślad obecności. Dowód, że byłam tam, że zatrzymałam się, choćby na moment.

Zdarza mi się wracać do tych zdjęć wieczorem, gdy dom cichnie. Przeglądam je bez pośpiechu. Widzę w nich więcej niż wtedy, gdy je robiłam. Czas dodaje im głębi — jakby rzeczywistość dopiero po fakcie pozwalała się odczytać. Uświadamiam sobie, że brak publikacji nie oznacza braku znaczenia. Ale oznacza brak dialogu. A przecież blog zawsze był dla mnie rozmową — z miejscem, z czasem, z samą sobą.

Busyness has a quiet kind of power. It does not arrive suddenly; it settles instead — like mist over the Scottish fields — and makes us move through it by habit. Days fill themselves with tasks, and we slowly become their sum. Time ceases to be a space for living and turns into a tool for management.

And this is when we postpone what matters, because it is not urgent.

On this blog, I have mentioned more than once that I carry with me photographs and stories waiting to be shared. They wait with the peculiar patience of inanimate things — without reproach, without demand. And yet I feel that each of them contains a record of a moment that calls for attention. Because a photograph is not merely an image. It is a trace of presence. Proof that I was there, that I stopped, if only for a moment.

Sometimes I return to these images in the evening, when the house grows quiet. I look at them slowly. I see more than I did at the moment they were taken. Time adds depth to them — as if reality allows itself to be read only afterwards. I realise then that the absence of publication does not mean the absence of meaning. But it does mean the absence of dialogue. And this blog has always been a conversation — with place, with time, with myself.

Szkocja uczy cierpliwości. Krajobraz nie narzuca się tu widzowi. Trzeba się zatrzymać, pozwolić, by obraz sam się ujawnił. I może właśnie dlatego tak wyraźnie widzę kontrast między tą uważnością przestrzeni a własnym tempem życia. Między tym, co kontemplacyjne, a tym, co zadaniowe.

Zaczynam rozumieć, że niepublikowanie to też wybór — często nieuświadomiony. Wybór odkładania opowieści na później, które nie zawsze nadchodzi. A przecież opowieści, podobnie jak chwile, mają swój czas ważności. Jeśli nie zostaną zapisane, zaczynają się rozmywać, tracić kontury, aż w końcu pozostaje tylko poczucie, że coś było.

Scotland teaches patience. The landscape here does not impose itself on the viewer. One must stop and allow the image to reveal itself. And perhaps this is why I so clearly see the contrast between the contemplative nature of this space and the pace of my own life. Between what is attentive and what is task-driven.

I am beginning to understand that not publishing is also a choice — often an unconscious one. A choice to postpone stories for later, a later that does not always come. And stories, like moments, have their time of validity. If they are not written down, they begin to blur, to lose their contours, until all that remains is the sense that something once was.

Dlatego chcę dziś wypowiedzieć to na głos — jak małe zobowiązanie wobec samej siebie. Chcę zmienić nawyk odkładania. Nie czekać na idealny moment, na długie popołudnie bez obowiązków, na pełną gotowość. Chcę publikować niedoskonałe opowieści, bo przecież życie też takie jest. Fragmentaryczne. Przerywane. Prawdziwe.

Nie chodzi o to, by robić więcej.

Chodzi o to, by być bardziej obecna w tym, co już się wydarzyło.

Ten post jest początkiem. Otwarciem szuflady, z której wyciągam zaległe obrazy i pozwalam im wreszcie mówić. Niektóre cicho, inne z całą mocą wspomnienia. I jeśli czas jest rzeką — jak lubię o nim myśleć — to niech ten blog będzie miejscem, gdzie zostawiam kamienie, żeby móc wrócić wzrokiem do nurtu i powiedzieć: tu byłam, to widziałam, to było moje.

 So today I want to say this out loud — as a small commitment to myself. I want to change the habit of postponing. Not to wait for the perfect moment, for a long afternoon free of duties, for complete readiness. I want to publish imperfect stories because life itself is imperfect. Fragmented. Interrupted. Real.

It is not about doing more.

It is about being more present in what has already happened.

This post is a beginning. The opening of a drawer from which I take out overdue images and finally allow them to speak. Some quietly, others with the full weight of memory. And if time is a river — as I like to think of it — then let this blog be the place where I leave stones, so I can look back at the current and say: I was here, I saw this, this was mine.